امتیاز کاربران

در کارگاه آموزشي "منابع انساني" ، مدرس دوره، نکاتي در خصوص زبان فارسي و پيچيدگيهاي آن مطرح کرد که بسيار جالب بود.
به محل نشست و برخاست هواپيما در زبان انگليسي"Air Port" مي گويند.
ترجمه تحت اللفظي اش ميشود "بندر هوايي". عربها به همين مکان "مطار"
ميگويند، يعني "محل پرواز" و  افغانها به آن ميگويند: "ميدان هوايي". ما هم که ميدانيد چه ميگوييم: فرودگاه!

انگليسي زبانان به محل مداواي بيماران ميگويند"Hospital" ، که به معناي مکان آسايش و راحتي است. اعراب به آن "مستشفي" يعني مکان شفاگرفتن ميگويند، افغانها به آن "شفاخانه" ميگويند و ما چنان که ميدانيد، تا قبل از پهلوي اول، "مريض خانه" و بعد از آن کمي شيک تر: "بيمارستان"

واقعاً چرا؟ چرا ما از t   فقط نشستن را ديده ايم؟ اصل قضيه که "پرواز" بوده است را چرا نديده ايم؟ شما با شنيدن کلمه بيمارستان چه تصويري در ذهنتان ايجاد ميشود؟ غير از اينکه محيطي افسرده کننده و سرد و پر از بيمار؟ اين کلمه در فارسي در واقع بيماردان است! محل نگهداري بيماران. بر خلاف زبانهاي ديگر که محل خوب شدن و شفايافتن است.
چرا ما ميگوييم "کسب و کار"؟ نميگوييم کار و کسب؟ مگر نه اينکه اول بايد کاري باشد تا منجر به کسب شود؟ چرا ميگوييم "گفت و گو" ؟ مگر قرار است دو طرف فقط حرف بزنند؟ شنيدني در کار نيست؟ گفت و شنود نيست؟ واقعيت اين است که نوع ساخت اين کلمات، نشانگر نوعي تفکر است. تفکري که لابد از پس هزاران سال، پس از جنگ و گريزهاي بسيار، پس از ستم کشي ها و ستمگري هاي فراوان و دهها افت و خيز ديگر سر برآورده و اين کلمات را ساخته است. اصلاً همين افت و خيز، مگر نبايد خيز اصالتاً اول باشد؟ چرا اول افتادن را ديده ايم؟    
لابد   کار اصل نبوده . چنانکه کار فعل خران بوده است و گفته ايم: خرکار! و منظورمان پرکار بوده است.