امتیاز کاربران

جمله معروفی از پیتر دراکر بیان می دارد که " شرکتهای عصر حاضر دو دسته اند؛ شرکتهائی که به فعالیت ادامه می دهند و شرکتهائی که نابود می شوند"

در تفسیر این جمله مطالب زیادی نوشته و گفته شده است، من چنین برداشت نموده بودم که دلیل نابودی شرکتها در عدم درک مناسب و البته بموقع از تغییرات عمیق و پر شتاب محیطی است. با این مضمون شرکتهائی که از محیط خود عقب می افتند یا ارتباط وثیقی با آن ندارند لاجرم در ورطه نابودی می افتند. یعنی نمی توانند خود را با تغییرات همسو کنند یا آن را پیش بینی کرده و از فرصت آن بهره مند شوند.

اخیرا با رویکرد جدیدی در این زمینه مواجه شدم و آن اینکه تنها دلیل مرگ شرکتها عدم توجه به محیط نیست، بلکه خرد شدن در زیر چرخ ورود رقبای غول آسا نیز می تواند دلیل دیگری برای نابودی شرکتها بالاخص شرکتهای کوچک باشد.

شرکتهای بزرگ به دلیل در اختیار داشتن امکانات زیاد، بنیه مالی قوی ، ارتباطات گسترده ، سوابق مناسب و موفق و توانائی بازاریابی وسیع بلافاصله با ورود خود می توانند شرکتهای کوچک و متوسط صنعت جدید را با مشکل مواجه سازند، در نظر بگیرید که شرکتی با توان مالی اندک و در مقیاس کوچک در یک صنعت به فعالیت می پردازد و بدلیل امکانات محدود توانائی معرفی خود را به شکل گسترده نداشته و با مشکلات مالی حتی برای پرداخت حقوق دست و پنجه نرم می کند که ناگهان شرکتی بزرگ با امکانات وسیع وارد بازار آن شده و با کمپین تبلیغاتی قوی بازار را در اختیار می گیرد. به این موارد توانائی شرکتهای بزرگ در تحمل هزینه های ثابت ، خدمات پس از فروش گسترده و منظم و اعتمادی که در مشتری برای خرید می آفرینند بیفزائید.

بنابراین چگونه باید این شرکتها که در بسیاری مواقع محیط را نیز خوب درک می کنند باید به فعالیت خود ادامه دهند، بنظر می رسد خلق ایده های جدید برای توسعه بازار و فروش ارزش ایجاد شده قبلی در قالب ادغام با شرکتهای بزرگ می تواند آنها را از بحران نجات دهد.