امتیاز کاربران

حتما این مطلب را شنیده یا خوانده اید که اگر بدنبال خراب کردن کاری هستید و یا می خواهید امور سازمان یا واحدی را در سازمان با مشکل مواجه کنید؛ کارهای بزرگ را بدست آدمهای کوچک و کارهای کوچک را بدست آدمهای بزرگ بسپارید.

البته قطعا آدمهای کوچک توان انجام و مدیریت کارهای بزرگ را ندارند اما آدمهای بزرگ ممکن است اصل کار را خراب نکنند اما با بی انگیزگی پیشرفت کار و یا توسعه آن را متوقف کنند.

امروز یکی از دوستان مطلبی را عنوان کرد که ضمن تطبیق با معنی بالا ، خواندن آن خالی از لطف نیست:

نسبت مدیران با سازمانها مانند نسبت خورشید با انسانهاست، خورشید وقتی کم فروغ و در زمانهای طلوع و غروب قراردارد ( مانند مدیر ضعیف و کوچکی که بر سازمان مسلط نبوده و توانائی اداره سازمانهای بزرگ را ندارد) سایه انسانها را غیر واقعی نشان می دهد، در این زمانها سایه انسانهای کوچک بسیار بزرگتر از قد آنها بنظر می رسد، بنابراین امکان ارزیابی صحیح میزان واقعی قد (توانائیها، دانش، مهارت و توفیق در عملکرد) بین انسانها در این شرایط فراهم نخواهد بود و بسته به دوری و نزدیکی به خورشید سایه آنها تعیین می شود.

اما وقتی خورشید در اوج اقتدار و تابش قرار می گیرد و بر زمین مسلط می گردد (مانند مدیر بزرگ، قوی ، همه جانبه نگر، استراتژیست، دانا و مدبر) دیگر کسی نمی تواند با نازیدن به سایه غیر واقعی خود امتیاز بیشتری طلب کند. چراکه در این هنگام سایه همه واقعی می شود.

در بسیاری از سازمانها شرایط به گونه ای پیش می رود که بدلیل عدم توان مدیریتی و بزرگ منشی مدیر ، فرصت طلبان با نزدیکی به وی شرایط را غیر واقعی جلوه داده و بدنبال منفعت طلبی از قبال عدم آگاهی و تسلط بر سازمان برمی آیند.