امتیاز کاربران

در سفر اخیر به استانبول بر خلاف تصویری که در سفرهای سالهای قبل از این شهر داشتم ، شاهد تحول جدی و همه جانبه شدم ، کم کم ریشه های توسعه اقتصادی به بخش فرهنگی جامعه نیز رسوخ نموده است ، مردم ترکیه نیز در حال دگرگونی هستند، به راستی با وجود اینکه ایران زودتر از سایر کشورهای منطقه پا در مسیر توسعه اقتصادی نهاده است، چرا هم اکنون نتوانسته است به اهداف توسعه دست یابد، آیا هم و غم جدی برای توسعه در کشور ما وجود دارد؟ آیا افرادی که اعتقاد جدی به توسعه دارند، اجازه ظهور و بروز و یا حتی ماندگاری مدیریتی دارند؟

بنظر می رسد توسعه عملی به شیوه ای از توسعه گفته می شود که منافع ملی در اولویت قرار می گیرد، افراد توسعه مدار می توانند به مصادر حکومتی دست یابند، زیرساختهای توسعه سالهاست در کشور ایجاد شده است، دموکراسی تداوم می یابد، سیاست گذاران تعادل مناسبی بین منابع ملی ایجاد می کنند.

اما توسعه کلامی به شیوه ای از توسعه اطلاق می شود که سردمداران کشور دائما وعده و وعید می دهند، منافع ملی اولویت ندارد، افراد توسعه یافته و فرهیخته جائی در اداره کشور ندارند، برنامه ای درازمدت و استراتژیک برای اداره کشور وجود ندارد و یا اگر دارد کسی به آن عمل نمی کند و بالاخره باری به هر جهت اقداماتی برای گذران امور انجام می شود.

بنابراین در یک کلام توسعه عملی، شیوه ای دقیق از تبلور مدیریت است و توسعه کلامی تبلور واقعی عدم مدیریت!!!!