امتیاز کاربران

چرا مدیرانی که خردگرا ، علاقمند به روابط با کارکنان و توسعه مدار هستند مجبور به انتخاب سبکهای مدیریتی مغایر با شخصیت خود هستند؟

در ادبیات مدیریت سبکهای مختلفی برای مدیریت و رهبری سازمانها تعریف شده است ، هر یک از اندیشمندان به شکلی کوشیده اند تا سبکهای مختلف مدیریت را معرفی نمایند؛ سبکهائی مانند وظیفه مدار تا رابطه مدار، مشارکتی تا اقتدارگرا، تیمی ، باشگاهی و ... ، اما یکی از نظریات به شرایط تعیین سبک مدیریت می پردازد بدین معنا که مدیران باید بر اساس چه عواملی و در چه شرایطی کدام سبک را انتخاب نمایند.

این عوامل عبارتند از ویژگیهای رهبر، ویژگیهای پیروان ( همکاران ) و میزان اقتدار و قدرت رهبر . بنابراین ترکیبی از این عوامل، رهبران را به سمت سبک رهبری و مدیریت مناسب سوق می دهند.

بطور مثال هرچه پیروان ( کارکنان ) یک سازمان از بلوغ سازمانی ( ترکیبی از بلوغ مهارتی ، دانشی و اجتماعی ) بیشتری برخوردار باشند سبک مدیریت مدیران به سمت مدیریت مشارکتی ، تیمی ، رابطه مدار و مشورتی حرکت می کند و هر چه ایشان از بلوغ سازمانی کمتری برخوردار باشند سبک مدیریت به سمت مدیریت وظیفه مدار، کنترلی، اقتدارگرا، دستوری و تحکمی پیش خواهد رفت در این میان یا باید از مدیرانی با ویژگیهای مرتبط بهره برد و یا مدیران بر خلاف ویژگیهای شخصیتی - مدیریتی خود سبکی متناسب را برگزینند.

اخیرا در بسیاری از سازمانهای ایرانی شاهد آن هستم که مدیرانی با شخصیت رابطه مدار و علاقمند به مشارکت کارکنان مجبور به انتخاب سبک مدیریتی متفاوتی شده اند و یا رفتارهائی از خود بروز می دهند که مغایر با اعتقاد و باور قلبی ایشان می باشد. این موضوع مرا به فکر فرو برده بود تا اینکه پاسخ خود را براساس نظر اندیشمندان علم مدیریت نبود بلوغ سازمانی کارکنان یافتم !