امتیاز کاربران

دو روز آخر هفته گذشته ( پنج شنبه و جمعه 14 و 15 مردادماه 1389 ) با برنامه ریزی قبلی در هتل توچال اقامت داشتیم، لباس متحد الشکل، حضور روان تحلیلگر خوش بیان (آقای سهیل رضائی ) و کارگردان نام آشنای سینما (آقای ابراهیم حاتمی کیا)، حرکت با تله کابین، تغییر محسوس فشار و البته هوای بسیار پاک و خنک از ویژگیهای بارز این تور سازمانی بود که باهدف ایجاد انسجام سازمانی، توسعه مشارکت، ایجاد ارتباطات صمیمانه، آموزش ارتباطات موثر و خودشناسی و تغییر در فضای شغلی با حضور 42 نفر از مدیران ارشد، میانی و سرپرستان شرکت ماشینهای اداری خوارزمی طراحی و اجرا شد.

فارغ از پرمحتوا بودن این تور دو روزه که اطلاعات بسیاری را به همراه داشت، بازیهای مناسب تدارک دیده شده، توانست مهمترین مفاهیم سازمانی را به مشارکت کنندگان القاء نماید.

یکی از این بازیها، بیشتر از بقیه توجه من را به خود جلب نمود و من نام آن را بازی اعتماد، فشار گذاشتم. بازی همانطور که در تصویر دیده می شود به این شکل بود که تعدادی از همکاران در یک صف ایستاده و دست خود را پشت شانه های فرد جلوئی می گذاشتند بنحویکه اگر فرد جلوئی خود را بدون هیچ کوششی برای نگهداری رها می کرد فرد پشتی باید مانع افتادن وی می شد، اوج این بازی وقتی اتفاق می افتاد که همه نفرات بدون هیچ کوششی برای نگهداری خود و فرد جلوئی به عقب رها می کردند. تصور کنید چه فشاری به آخرین فرد وارد می شد و فی الواقع وی نمی توانست مانع سقوط همه شود.

بدرستی این صف - زنجیر نشانگر سلسله مراتب سازمانی است، فرد جلوئی پائین ترین کارمند در سلسله مراتب است و به ترتیب سرپرستان، مدیران صف، مدیران ستاد، معاونین و بالاخره مدیر عامل قرار دارد. مدیر عامل فردی است که حداکثر اعتماد را به سایرین می کند و برعکس در صورتیکه سایرین تلاشی برای ایفای وظایف خود و مسئولیت پذیری نداشته باشند، باز مدیر عامل است که بیشترین فشار را تحمل خواهد کرد، بعضا دیده می شود که در سازمانها مدیر عامل حتی وظایف پائین ترین رده سلسلمه مراتب را نیز برعهده می گیرند و با وجود ساعتها کار و تلاش بیشترین فشار ناشی از عدم پیشرفت امور و نتیجه نگرفتن بر آنها وارد می شود.

آیا نقش مدیران ارشد سازمان که مجبورند بیشترین اعتماد را به زیردستان خود بکنند، تحمل بالاترین سطح از فشار است. پس نقش اصلی ایشان که برنامه ریزی کلان، توسعه و بهبود سازمانی، جذب، سازماندهی و تخصیص منابع، ارتقاء بهره وری و ایجاد فرآیندهای اثربخش است، چگونه باید ایفا شود.

بنظر می رسد مدیران ارشد خود موجد چنین فشاری برای خود هستند، چراکه باید همواره نسبت به ارتقاء و تغییر سلسله مراتب بیندیشند، افرادی که شایسته دریافت اعتماد نیستند را کنار بگذارند و افرادی را جایگزین کنند که بتوان بالاترین سطح اعتماد را به آنها مبذول داشت.

آیا اعتماد یعنی دوستی، رفاقت و هماهنگی؟

بنظرم اعتماد در اینجا به معنای برخورداری از دانش، مهارت، شایستگی شغلی و سازمانی ، تعلق و اعتقاد به مشارکت، انگیزه همکاری و مهمتر از همه وفاداری به اهداف مدیر ارشد.

واقعیت این است که قدرت یک زنجیر متناسب با قدرت ضعیف ترین حلقه آن است و اگر حتی یکنفر در زنجیره سلسله مراتب ضعیف عمل کند (عمدا یا سهوا) باعث اتلاف منابع و کاهش قدرت رهبری می شود.